Adoptieouders gezien en gesteund

‘Een veilige haven waar ik mezelf met mededogen kan zien’

“Ik blijf maar het gevoel houden dat ik me moet bewijzen als ouder.”

“Ik voel me schuldig naar mijn kind toe vanwege zijn/haar adoptie.”

“Ik voel me niet gezien, erkend, gewaardeerd als ouder.”

“Ik voel me niet begrepen en alleen staan.”

Dit zijn gevoelens van adoptieouders die van grote invloed zijn op de basisveiligheid die de ouder ervaart en een effect hebben op zijn/haar mogelijkheid te dealen met de uitdagingen die het dagelijkse leven van een adoptieouder met zich meebrengt. 

Op het moment dat je kiest voor adoptie heb je er meestal al een heel traject opzitten. Diverse teleurstellingen en pijnlijke momenten zijn er geweest. Vaak enorme verdrietige periodes heb je doorgemaakt, veelal onzichtbaar, een stil verdriet. Het heeft veel met je gedaan en vaak heb je je daarin niet gezien, erkend of begrepen gevoeld. En toch, je hebt de moed, de energie, het uithoudingsvermogen om het proces aan te gaan op weg naar het realiseren van de wens, het verlangen, de droom, de roep om een bijdrage te leveren aan het opgroeien van een kindje dat het anders zo heel anders zou hebben. Met alles erop en eraan. Mooi en lelijk, geweldig en moeilijk. 

Want een ding is zeker: als je voor adoptie kiest, is dat geen gemakkelijke weg. Ik weet er alles van. Een adoptieproces stopgezet vanwege een relatiebreuk (na 17 jaar), een adoptieproces niet gerealiseerd vanwege een ontbrekende handtekening waardoor ‘ons meisje’ niet kon komen (na 14 maanden wachten), een adoptieproces waarbij het afreizen al stond ingepland, maar niet kon plaatsvinden door stakende rechters, waardoor we 6 maanden moesten wachten voordat we onze vent eindelijk in onze armen mochten sluiten. En nu… een proces dat ook maar weer duurt en vaker stil lijkt te staan dan beweging kent (inmiddels bijna 4 jaar). 

Het is geen makkelijke weg en toch… je hebt het gedaan, of zit er middenin. Het is het waard èn het is soms gewoon lastig. En niet vanwege je kind, maar vooral door alles eromheen. Hoe mensen reageren als jouw kind nèt even anders doet, vanwege eerdere (traumatische) ervaringen of een andere cultuur. Je wordt geconfronteerd met wat er in jouzelf geraakt wordt. En ja… soms is het ook lastig als je kind je ineens keihard in je gezicht roept dat je toch zijn/haar moeder of vader niet bent, dat hij/zij liever weer terug naar het land van herkomst gaat en …. Dat krijgt elke ouder op enig moment te horen, maar bij jou is er die andere ouder, word ineens weer heel duidelijk dat je niet de eerste bent, en ook nooit zult worden.  

Want:

‘A child will always experience trauma at being separated from their first family. 

Always.

Acknowledging the trauma experience is the first step toward healing.’ – door Honestly Adoption

Al met al, adoptie is niet een besluit voor even, maar een manier van leven dat iets anders van je vraagt dan het opvoeden van een biologisch kind. Het komt vaak met verrassende wendingen, momenten en ervaringen die je niet had voorzien en emoties die je niet kende. Het vraagt omgaan met gedrag wat je eerder nog niet mee hebt gemaakt, omgaan met angsten die je vreemd zijn en veiligheid bieden om trauma’s te verwerken. Het vraagt een groot incasseringsvermogen, flexibiliteit en je kunnen overgeven en vertrouwen houden, want heel vaak heb je het niet voor het zeggen. Heel vaak zijn er andere instanties die bepalen of en hoe iets gaat. Het recht tot zelfbeschikking krijgt ernstige beperkingen bij tijd en wijle. Dat geldt voor jou als adoptieouder, maar net zo goed voor de biologische ouders en al helemaal voor je kind. Wat voor effect heeft nu eigenlijk dat geen-invloed-hebben? Hoe kun je (samen) een weg  vinden waarin dat een plek gaat krijgen, met voor ieder een eigen beeld? En hoe ga je ermee om als het niet alleen maar een roze wolk blijkt te zijn of worden? 

Het leven als adoptieouder geeft je ongelooflijk veel mogelijkheden om als mens te groeien. Dat gaat niet vanzelf, vraagt een een hoge mate van bewustzijn, mededogen en vasthoudendheid. Steeds in ere te houden wie hier allemaal bij betrokken zijn en gevoelens niet weg te stoppen, weg te wuiven, maar er werkelijk laten zijn, voelen en erkennen. In staat zijn gevoelens, emoties en uitingen te kunnen plaatsen. De mogelijkheid hebben ze niet persoonlijk te nemen, uit te zoomen en snappen waar ze vandaan komen geeft ruimte aan jou, aan je kind en aan jullie relatie. En daarvoor is het nodig te kunnen hangen in jouw Eigen Zijn, dat je je kunt laven aan jou, dat je weet wat voor jou van belang is en van daaruit kunt handelen. 

Door te onderzoeken wat het is en wat er achter zit, bij jouzelf, je kind en bij je omgeving ontstaat er meer begrip en ruimte om zonder oordeel te kijken, om met meer mededogen in contact te blijven. Vragen die rijzen en waar ik mee werk:

  • Hoe kun je authiek adoptieouder zijn in een tijd, omgeving en maatschappij die zoveel ongeschreven regels heeft over hoe kinderen zich ‘dienen’ te gedragen, wat je als ‘ouder’ zou moeten doen, als je ervaart dat je kind om welke reden dan ook wordt buitengesloten?
  • Hoe kan het dat je het op de een of andere manier niet voor elkaar krijgt om de verbinding te maken met je kind zoals je het voor ogen had? 
  • Hoe kun jij jouw kind blijven zien met alles erop en eraan? En daarbij hoort: hoe kun je jezelf blijven zien met alles erop en eraan? 
  • Hoe ga je jouw eigenheid vinden en uiten en wat kom je daarin tegen? 
  • Hoeveel vrijheid wil jij ervaren in jouw manier van mama of papa zijn?

Ik coach jou als adoptieouder door inzicht te geven in wat er gebeurt bij jou en in relatie tot je kind, de biologische ouders en andere relevante relaties. We onderzoeken samen welke stappen je kunt nemen om je meer gedragen te voelen. 

We gaan onderzoeken welke eigenheid jij als adoptieouder hebt, hoe anders dat is als ouder zijn van een biologisch kind en hoe je dát kunt inzetten, waar je rekening mee moet houden, waar je je eigen dingen in hebt te doen (verwerken) en hoe je trouw kunt blijven aan jouw eigen zijn, aan jouw waarden en in waarachtig contact met je kind (en de omgeving).

Bel of mail me als je geïnteresseerd bent. We starten met een vrijblijvend kennismakingsgesprek en gaan daarin verkennen met welke vraag we op pad kunnen gaan. 

Lienke Pet 

Systemisch Coach | Adoptieouder | Luisteraar met Lef

www.eigenzijn.com | lienke.pet@eigenzijn.com

Westerweg 328 | 1815 JM  Alkmaar | 0621511002